Angst wordt liefde, verdriet wordt vreugde.

Gerelateerde afbeelding

De laatste jaren heb ik allerlei opleidingen en therapieën gevolgd om te worden wie ik nu ben. Om te leren dat ik er mag zijn, precies goed zoals ik ben. Gesteund door liefde van mijn medereizigers, die zich steeds meer om mij heen verzamelen.

99 procent van de tijd stroomt er een lichte, sprankelende energie door mijn lichaam en mijn geest.

Zie ik hoe mooi de wereld is en ben ik dankbaar voor alles wat er op mijn pad komt.

Ik heb mogen leren dat ik zelf als ziel gekozen heb om hier op aarde dualiteit te ervaren en dat de gebeurtenissen uit mijn jeugd, die ik al mijn hele leven als traumatisch heb gevoeld, me juist een enorme dienst hebben bewezen. Zonder dit alles was ik nooit zo dicht bij mezelf gekomen en had ik nooit mogen voelen hoe onvoorwaardelijke liefde voelt.

Maar af en toe overvalt me nog een moment van verdriet. En tegen dit verdriet heb ik tot voor kort vaak gevochten. Want ik wilde dat heerlijke gevoel van lichtheid niet kwijt. Het donkere verdriet overvalt me dan en ik heb het gevoel dat ik geen controle meer heb over mijn eigen gedachten.

Want daarin zit de hele kern. Ik ben nu hier, 41 jaar en moeder van een volwassen man. En toch kan ik me voelen als een klein meisje dat niet gezien of gehoord wordt. Een meisje dat haar plek moet verdienen en bewijzen dat ze de moeite waard is om van te houden.

Al heb ik jaren geleden afstand genomen van mijn verleden en mijn geboortegezin, binnen een paar seconden voel ik me alsof ik er nog middenin zit.

En wat ben ik blij dat ik heb mogen leren dat het alleen maar mijn gedachten zijn die de emoties oproepen van toen. Dat ik zelf kan bepalen wat ik denk, waaraan ik mijn aandacht en liefde geef.

Alleen al het besef dat erin mijn leven niemand meer is die zichtbaar oordeel over mij heeft, geeft me al geruststelling. Oordeel hebben mensen vast en zeker over mij en over elkaar, maar wat er niet direct tegen mij geuit wordt, geef ik geen aandacht meer.

Als je daarover gaat nadenken dan blijf je denken over je gedachten.

Om angst en pijn te overwinnen is voor mij maar een ding nodig en dat is beseffen dat er alleen maar Nu is. Ik leef hier in dit moment. Het zijn niet de gebeurtenissen die mij verdrietig maken, maar de gedachten en herinneringen eraan.

Als er nu verdriet of pijn in me naar boven komt dan mag dat er zijn. Vechten hoeft niet meer. Ik doorvoel het en geef me eraan over. Mijn tranen laat ik de vrije loop. Daaruit komen altijd oude overtuigingen naar boven waar ik dan naar mag kijken.

En dan kom ik al snel tot de ontdekking dat ze niet meer waar voor me zijn en kan ik ze een voor een loslaten en omzetten in mijn eigen liefdevolle overtuigingen.

Beetje bij beetje groeit mijn zelfliefde en vertrouwen en langzaam overwoekert dat het gevoel van waardeloosheid en verzet.

De verbinding met mijn ziel en het universum geeft mij de allesomvattende, onvoorwaardelijke liefde waar ik altijd naar op zoek was.

Verdriet wordt vreugde

Angst wordt liefde.

Een gevoel van thuiskomen.

Als jij jezelf herkent in dit verhaal of je wil graag een helpende hand, neem dan een kijkje op deze site.

Liefs Nicole

Reacties



Nog geen reacties op dit blogbericht... Ben jij de eerste?