Een "gezegende" zondagochtend

Afbeeldingsresultaten voor footprint dog qoutes

Lieve Mika

 Aan de zondagochtendwandelingen die ik met jou mocht maken, kan ik heel wat hoofdstukken wijden. Alleen al de gedachte doet me glimlachen. Voor onze verhuizing woonden we niet ver van een heidegebied vandaan. Echt een feestje om daar met jou achter in de auto naar toe te mogen rijden. De straten nog verlaten, de dag amper begonnen, samen onderweg. Het mooie van de ochtendwandeling is dat ik in alle vroegte de wisseling van nacht naar dag mag meemaken, maar ook de wisseling van de seizoenen van dichtbij kan voelen. Elke keer weer kleine veranderingen bespeuren, de blaadjes die langzaam van groen naar rood, oranje en geel kleuren richting herfst. De mist tussen de hoge dennenbomen, terwijl ik dennenappeltjes voor me uit schopte, die jij dan vrolijk achter na rende. De heerlijke geuren van hout en dauw, waardoor je even alles vergeet en al je gedachten op de achtergrond raken. Het heeft een meditatieve uitwerking.

Maar ook de regenbuien, die al het stof van de bladeren waste en ervoor zorgde dat jij lekker languit in de modderpoelen kon plonsen. Want wat was je gek op water! Er was geen plas of greppeltje waar wij langs konden lopen zonder dat jij op zijn minst natte pootjes kreeg, en als het even kon, dan maakte je er een waterfeestje van. Ik heb heel wat keren naar jou staan kijken, hoe onbegrensd jij daarvan kon genieten. Het leek alsof je een voorstelling gaf aan de mensen die bleven staan om naar je te kijken. Je voerde een soort dans uit, die de tijd even liet stil staan, voor mij en de voorbijgangers. En het mooiste wat je iemand kunt geven, dat deed jij: De frons op hun voorhoofd, maakte plaats voor een glimlach. Even bevrijd van gedachten, even uit hun hoofd, helemaal in het NU.

Sommige wandelingen waren we met zijn tweetjes en luisterden we samen naar het kloppen van de specht en keken we eekhoorntjes na tot hoog in de bomen. Andere keren liepen we met een grote groep honden mee en ook dat was zo mooi! Die heel eigen taal, zonder woorden elkaar begrijpen, zo dicht bij de natuur. Jij was een allemansvriend, en suste de kleinste ongeregeldheden door de andere honden te kalmeren en te laten weten dat alles goed was. Want ruzie, dat wilde je graag voorkomen.

Ja, je was een allemans vriend en erg gericht op mensen, want de baasjes werden eerst uitbundig begroet, en wel met zoveel enthousiasme dat de mensen uit voorzorg al een oude broek aantrokken, “voor als we Mika tegenkomen”. Wat hebben we geoefend om je dat springen tegen mensen af te leren, maar je kon er niks aan doen. Je energie moest eruit, je wilde zo graag laten weten dat je blij was om iemand te zien of te leren kennen. En dat is je gelukt! Iedereen kende jou, lieve Mika. Sommigen genoten van je blijdschap, anderen gingen achter een boom staan als ze je zagen komen of maakte zich snel uit de voeten, je enthousiasme kon overweldigend zijn .(dit schrijf ik met een grote glimlach op mijn gezicht)

Zo vergeet ik nooit meer een hele bijzondere zondagochtendwandeling. We hadden net ons huis verkocht en moesten noodgedwongen zes weken in een appartement wonen. Dit was een tijdelijke oplossing, omdat ons nieuwe thuis nog niet bewoonbaar was. Ik zat niet lekker in mijn vel, we hadden de laatste maanden hard werkt om al onze spullen te verhuizen. Wat hadden we veel en wat leek ons appartementje klein…..Het grootste deel van onze huisraad ging tijdelijk naar de opslag. Het afscheid van ons oude huis en de veranderingen in ons leven hadden veel impact op me. Dit alles en de begeleiding van onze zoon door dit proces, hadden me uitgeput.

Ik zette jou achter in de auto en we reden naar het dichtstbijzijnde bos. We waren daar al een paar keer eerder geweest en ik had daar verscholen tussen de bomen een heel mooi kapelletje gezien. Ik wilde daar een tijdje gaan zitten om mijn energie weer op te laden en te genieten van de stilte om me heen. Jij liep al snuffelend een eindje voor me uit en toen we dichterbij het kapelletje kwamen, begon je ineens te rennen. Je had iets ontdekt en je oren schoten op slot. En zoals ik intussen bij jou wel wist, had roepen al lang geen zin meer. Ik rende je achterna en zag tot mijn grote verbazing jou tussen klapstoeltjes en mensen in hun zondagse kleding rennen.

Er was een kerkmis aan de gang, buiten, voor het kapelletje. Het was ineens een chaos, sommige mensen sprongen op, omdat ze schrokken van jou. Een grote loslopende hond. En dan ook nog eentje met vieze poten! Hoe meer mensen op je reageerden, hoe gekker jij deed. Want jij hielt wel van een feestje. Ik had het intussen al een beetje warm, want ik kende je goed genoeg om te weten dat je nog niet van plan was om naar mij te luisteren. Net toen ik dacht dat je naar me toe kwam, maakte je een wijde bocht en rende op het wijwater bakje van de pastoor af. Je pakte de borstel waarmee het wijwater gesprenkeld wordt in je bek, en maakte een ere rondje tussen de kerkgangers. Ik verontschuldigde me duizend keer, toen het uiteindelijk lukte je bij je halsband te grijpen. Het schaamrood op mijn kaken. Er waren mensen die er wel de humor van inzagen, maar de meesten vonden het een schandaal. Vooral meneer pastoor, was er niet over te spreken. En jij was je van geen kwaad bewust.

Ik heb met dit verhaal nog vaak mensen aan het lachen gemaakt. Maar ook kijk ik terug naar mezelf. Hoe ik toen de schuld op me nam, me klein maakte en me schaamde voor jou en voor mezelf. Dat ik me aanpaste aan de verwachtingen en de mening van de ander, terwijl het allemaal per ongeluk gebeurde. En ik, omdat het zo hoorde, boos op je was. Want van binnen was ik dat helemaal niet. Vanbinnen moest ik om je lachen en heb ik er stiekem van genoten. Vanbinnen wilde ik dat ik meer kon zijn zoals jij, gewoon lekker jezelf. Geen last van schuldgevoelens of schaamte. Alleen maar genieten, alleen maar ZIJN.

Met trots kan ik wel zeggen dat de angst, schaamte en schuldgevoelens die toen mijn hart beheersten ondertussen plaats hebben gemaakt voor liefde, rust en respect.

Reacties



Nog geen reacties op dit blogbericht... Ben jij de eerste?